...... ที่มองเห็นเป็นจริงหรือสิ่งลวง ใจคอยหวงทวงสิทธิ์คิดหวั่นไหว แปรสายตาธรรมดาว่าหวานไป อาจยิ้มให้ทายทักมักคุ้นเคย ที่ได้ยินสรรพเสียงเพียงถามไถ่ ความเป็นไปวิสาสะเกินละเฉย หากให้ทำอิดเอื้อนเหมือนไม่เคย หรือแหงนเงยมองเมินมันเกินไป อาจเป็นเพียงมายาที่มาหลอน ให้หัวใจเดือดร้อนก่อนหวั่นไหว อาจไม่มีสาเหตุหรือเลศนัย อยู่ที่ใจกับสมองตรองดีดี... .....