กลีบความคิดปิดครั้น เลยครวญ เหมือนบ่นคำกระบิดกระบวน ดั่งบ้า ภาษา..ไม่เป็นกระสวน กระสับกระส่าย หนอเชื่องนานคลานช้า กี่เช้ายังเฉยฯ ไฉน..มืดเอยมืดโอ้ อกเรา เสมือนบอดปัญญาเบา นิ่งใบ้ ตีบแคบเมื่อคราวเขลา คลอสนิท หมดเรื่องอักษรไร้ แค่ริ้วยากเรียงฯ ขยับเพียง..ลองแย้มเพื่อ เป็นเพลง ทนนั่งฟังวังเวง แว่วแล้ว ลอยชายขาดกระฉับกระเฉง พลางเฉื่อย ขมขนาบคลุกยากแคล้ว ปล่อยคล้อยขนาบขมฯ สมองลมคงขี้เลื่อย ฉลองครา สลายสลด หมดน้ำยา เยี่ยงนี้ ถลำไถลเที่