...มองทะเล มองฟ้า แล้วพาเศร้า โอ้ตัวเรานี้หนาเฝ้ากำสรวล คนบนเขา ส่งเสียงเที่ยวคร่ำครวญ ชวนให้หวลรำลึกถึงวันวาน ...ใช่ว่าท่านคนเดียวที่เปลี่ยวจิต ไร้ญาติมิตรเพื่อนฝูงไม่มุ่งหา คนชายฝั่งนั่งคอยนับจับเวลา อนิจาเฝ้าเพ้อฝันเพียงลมลม ...ดวงตะวันลาลับจากขอบฟ้า สนทยามาแทนที่ให้สับสน มองทิวเขา มองยอดไม้ ไร้ผู้คน ทั้งสกลคงมีเราเที่ยวเฝ้าคอย ...เหลียวมองคลื่น มองทะเล เงียบสงบ คงรันทดเหมือนตัวเรานั่นเชียวหนอ นั่งนับวัน นับคืน ที่เฝ้ารอ ใจทดท้อ ถดถอย...ไม่เป็นกระบวน
1489
4
0
หน้าส่วนตัว
