คนที่เธอไม่เคยเห็นคุณค่า คงไม่ต่างอะไรกับฟ้ากับผืนน้ำ ไม่ว่าเหมือนอยู่ใกล้เพียงก็ตาม ก็ไม่มีวันข้ามความห่างไกล ให้มาใกล้กัน เพราะเธอไม่เคยแม้แต่จะคิด เพียงสักก็คงไม่...ที่จะเข้าใจฉัน เหมือนท้องฟ้ากับสายธาร ที่ไม่มีวันบรรจบกัน เธอจึงมองผ่านฉันไป..อย่างไม่ใยดี ฟ้าอาจกว้างและไกลเกินไปละมั้ง จึงมองไม่เห็นคนอ่อนแอและสิ้นหวังคนนี้ เพราะไม่ว่าจะนานเท่าไร ใจที่เธอมี ก็ไม่มีที่ว่างของหัวใจไว้ให้ฉันเลย