เพชรพรรณราย
เหนื่อยหัวใจทำไมหนอจึงท้อถอย
ฝันที่คอยพลอยเลือนหายมลายหนี
เหมือนสิ้นแรงจะแข่งขับปรับชีวี
คล้ายโลกนี้มีแต่หมองนองน้ำตา
มองท้องฟ้าว่าสวยสดไม่อดเศร้า
ความหงอยเหงาบรรเทาท้อต่อปรารถนา
แม้ดาวเดือนทอแสงงามตามนภา
ยังก้มหน้าพาร่ำร้องหมองระทม
ทำไมหนอการรอต่อบางสิ่ง
นานเข้าจริงยิ่งห่างไกลไม่สุขสม
สิ่งที่หวังผุพังเรื่อยเปื่อยอารมณ์
ร้องไห้ห่มจมทุกข์ยุคโรยรา
โลกใบนี้ที่อยู่รู้หรือไม่
ว่ามีใครไม่สมหวังยังโหยหา
ขอวิงวอนพรใดในนภา
ช่วยนำพาความล้าใจให้หวนคืน
ให้หัวใจได้มีแรงยื้อแย่งฝัน
โปรดนำวันที่ผันเปลี่ยนเลื่อนขมขื่น
ส่งแรงใจให้สู้ใหม่ได้ลุกยืน
ปลุกให้ตื่นคืนมาสู้กู้ฝันงาม
1368
2
0
หน้าส่วนตัว
