พุด
เช้านี้
ท้องฟ้ามืดครึ้ม
ฝนหลงฤดูปรอยสายพร่างพรายพรมลงมา
ดับร้อนหล้าแล้งพสุธา
และ..
ราวกับจะรอท่ารับขวัญท่านนายกรัฐมนตรีคนใหม่
แห่งประเทศไทย..
ในดวงฤดีที่แสนหม่นมัวไปกับฟ้าสลัวจึงแสนเงียบงาม
สงบสุข..รอรับแสงอุษาอรุณแรก..
อันหมุนวนมาอย่างสัตย์ซื่อถือตรงคงมั่น
ประดุจดั่ง..ภารกิจนี้..
ที่พร้อมพลีให้..
แด่ทุกชีวีแลโลก..ยังคงดำรง..!.
รอแสงสุริยาจักพรายพร่าง
ยามรุ่งสางรับขวัญฟ้าวันใหม่
เหมือนทิวามีตะวันประดับไพร
เหมือนราตรีมีจันทร์อันอำไพดับมืดมน
เหมือนเธอฉันมาพานพบด้วยเพรงบุพเพ
ลืมว้าเหว่หม่นหมองเคยสับสน
ลืมอดีตกรรมเคยช้ำชอกฝากกมล
ลืมวิบากวนเหน็บหนาวเคยร้า