เมื่อเวลามาถึงแล้วพ่อแก้วเอ๋ย ไฉนเลยมัวมาคิดวิตกได้ ผองพวกเราล้วนมีธรรมมานำใจ ให้สดใสสดชื่นทุกเวลา... และแล้วก็เกิดศรัทธามากไปหน่อย ไปหลงคล้อยในวัตถุอยู่พื้นต่ำ เป็นเศษดินเศษแร่มาขยำ ให้เป็นลำเป็นรูปแปลกแปลกตา... เมื่อก่อนนี้เห็นผู้ใหญ่ใฝ่ใจนัก เราไม่ทักเห็นธรรมดาไม่สงสัย แต่ตานี้ตาเราบ้างเป็นอย่างไร จะทำไงชอบก็ชอบมันก็มัน... ทุกทุกอย่างที่เกิดล้วนแฟชั่น เห็นขำขันไม่ออกยอกหนักหนา ว่าแต่เขาเราเองก็นำพา ห้อยออกหราหน้าบานสราญรมย์...
1496
2
0
หน้าส่วนตัว
