พสุธาหวั่นไหวใจหวั่นหวาด กลัวพินาศขาดชีวินสิ้นอาสัญ บ้านสะเทือนเตือนสัญญาณสะท้านพลัน ขาดสติริทันต่ออารมณ์ เป็นตัวอย่างทางชีวิตให้คิดรู้ ชีวิตอยู่ไม่ปลอดภัยใจขื่นขม ไม่มีหนี้ไม่มีโรคให้โศกตรม แต่ก็ต้องระทมเพราะแผ่นดิน หากกรรมดีมีสร้างอย่างเมตตา บุญจักต้องนำพาอย่าถวิล ธรรมชาติแสดงตนให้ยลยิน ดุจดั่งสินธุ์มีคลื่นระรื่นพราย รักษาใจให้สงบพบความนิ่ง ทุกทุกสิ่งมีต้นตอให้สืบสาย อันสุขทุกข์นั้นคือผลในเบื้องปลาย เหตุมากมายอดีตนั้นฉันทำเอง