เปเป้ซังแม่มู๋ผู้เดียวดาย
น้ำตาหลั่งอีกทำไมหนอน้ำตา
ใจปวดปร่าคิดภาพหลังวันเคยซึ้ง
ภาพเธอฉันเคยหยอกล้อยังติดตรึง
ยังคิดถึงด้วยน้ำตาแลอาลัย
แม้จะไกลเกินกันเกินกู่ขาน
แม้จะนานผ่านมาสักเพียงไหน
แม้เธอจะไปรักกับใครใคร
ในหัวใจยังคงรักแลภักดี
ที่ฉันเป็นเช่นนี้ไม่อาจรู้
ยังไม่สู้กับทุกข์สับสนนี้
ยังคิดถึงทุกเวลาผ่านนาที
ที่เคยมีร่วมกันครั้งวันวาน
อาจเป็นเพราะความรักสมัครมั่น
หรือว่าฉันอาจเกเรใจเดือดพล่าน
เมื่อใจหนาวมันคุ้นอุ่นแสนยาวนาน
ไร้อุ่นพาลเรียกร้องทั้งใจกาย
ต้องไม่คิดเรื่องรักสมัครมั่น
ทำเช่นนั้นได้จริงก็คงหาย
แต่ว่านี่ภาพเคียงเธอยังพริ้มพราย
มาเป็นสายคล้ายน้ำตาที่อาลัย
1797
15
0
หน้าส่วนตัว
