ปราณรวี
สุดอ้างว้างวังเวงเพลงป่าช้า
เมื่อเวลาสายัณห์ตะวันหาย
คืนเดือนดับลับลาฟ้าเลื่อมลาย
วิเวกคล้ายสายฝนบ่นอำลา
ที่หลุมปักสลักชื่อคือกายเจ้า
มีเพียงเงามืดมิดปิดด้วยฝา
เหลือแต่ร่างหากไร้ซึ่งวิญญาณ์
ไม่นำพาร้อนเย็นที่เป็นไป
อาณาเขตเหลือเพียงแต่แค่เท่าหลุม
ที่ปกคลุมคุ้มร่างไม่กว้างใหญ่
หมดสิ้นแล้วปรารถนาทอดอาลัย
มีให้เพียงผลกรรมชี้นำทาง
เสียงโหยหวนชวนวะแว่วแผ่วแผ่วพลิ้ว
ใบไม้ปลิวหวิววาบปนสาบสาง
หมาหอนรับสดับขรมลมครวญคราง
สุดปลายทางคือแมกไม้ในเงาดำ
จุดสุดท้ายในชีวิตคิดหรือไม่
มิห่างไกลมองเห็นอยู่ดูน่าขำ
หลีกไม่พ้นหรือเลี้ยวลดกฎแห่งกรรม
อย่าถลำซ้ำลึกตรึกตรองดู
ที่มารูป: h*
3271
21
0
หน้าส่วนตัว
