จิตรำพัน
กระแสลมพรมพัดสะบัดหญ้า
ยอดพริ้วพาไหวเอนเด่นไสว
ดอกสล้างกลางทุ่งท้าแรงไกว
ประหนึ่งใจของข้าท้าแรงตรม
ดอกหญ้าบานสราญชื่นยืนหยัดเนิ่น
มองสวยเพลินเกินค้นยลเรื่องขม
เมื่อมองพิศจิตแกร่งมั่นอารมณ์
สู้แม้ล้มขมขื่นไม่ท้อใจ
แม้นโดนเหยียบย่ำหยามตามกระหน่ำ
แม้นเจ็บช้ำกลัดในไม่หวั่นไหว
ข้าจะลุกฉุกขืนยืนต่อไป
ต่อชีพไว้ในธรณีด้วยมั่นคง
ประกาศไว้ข้าก็หนึ่งซึ่งชีวิต
จะมาริดราญรอนด้วยลุ่มหลง
ว่าต่ำต้อยไร้ราคาพาปลิดปลง
ขอหยัดยงคงซึ่งเกียรติศักดี
อันตัวเรานั้นเล่าไฉนนั่น
จะทนกลั้นหวั่นไหวไม่หลีกหนี
จะสู้แรงถาโถมโหมฤดี
ด้วยสตีแลปัญญามากเพียงใด
ใต้ความเงียบเหยียบเรื่องไว้หลายหลาก
2759
4
0
หน้าส่วนตัว
