กวีปกรณ์
ตะวัน วาดฝันวางบนทางเท้า
ดวงตาเศร้าโศกสั่นด้วยหวั่นหวาม
ทางที่เลือกเกลือกกลั้วมั่วคาวกาม
หลายคนหยามหยันเย้ยเปรยเปรียบเดน
ก้าวที่กล้ากลัดหนองลำพองไว้
หยาดน้ำตารินไหลไร้คนเห็น
สายฝนหลั่งหลัวฟ้าเมื่อคราเย็น
เมฆสลัวซ่อนเร้นเล่นแสดง
ถูกตีค่าราคาตัวเพียงชั่วครั้ง
ถูกยึดยั้งเหยียบย่ำซ้ำกลั่นแกล้ง
ถูกโกงกัดกินเนื้อเหงื่อน้ำแรง
ถูกสาปแช่งจากคนยังทนทำ
เป็นผู้ชายป้ายเหลืองในเมืองหลวง
ใครต่อใครจับล้วง ลูบ ขยำ
ขึ้นข่มขี่ขืนใจจนระกำ
แม้ศักดิ์ศรีบอบช้ำก็กล้ำกลืน
ลืมตาตื่นแต่จันทร์ ตะวันเห็น
เช้ากลับมืด สายกลับเย็น จำเป็นฝืน
อาหารเช้ากินยามเย็นเช่นทุกคืน
ใครนิทราข้าตื่นต้องเลี
2638
6
0
หน้าส่วนตัว
