เปเป้ซังแม่มู๋ผู้เดียวดาย
ตกลงว่า นี่คือ พรหมลิขิต
ให้เธอคิด ทรยศ กับฉันได้
คนเป็นล้าน แต่ทำไม ต้องกลับกลาย
ทำให้พ่าย ด้วยรัก แล้วจากไป
พรหมลิขิต ชักพา เราทั้งสอง
ไม่เคยมอง หาผู้ มาชิดใกล้
กลับมารัก ภักดิ์มั่น ไม่เสื่อมคลาย
และเป็นฝ่าย เจ็บช้ำ พร่ำน้ำตา
ทำไมหนอ ทำไมนะ พรหมลิขิต
ฉันทำผิด ตรงไหน ท่านเจ้าขา
ชักจูงให้ ชายผู้นั้น มานำพา
หรือทว่า มิใช่บุญ หรือบาปกรรม
ชาติที่แล้ว ที่ข้าทำ แต่หนไหน
บาปกับใคร กับเขาไหม ใช่ไหมนั่น
ถึงชาตินี้ กลับมารัก และผูกพัน
แม้เขาผัน ใจรัก และเปลี่ยนแปร
พรมมา ข้าวอน จะได้ไหม
อย่าทำให้ หัวใจข้า เต็มด้วยแผล
เหตุเพราะท่าน ชักนำ คนรังแก
เจ็บนี้แค่ กระอักรัก พาลสิ้นลม
1698
10
0
หน้าส่วนตัว
