นรศิริ
ร้อยรสอักษราบูชาครู
สุนทรภู่
เจียรประณตกดนิ้วพลิ้วอ้อนเสียง
ผืนสมุทรเรียบเพียงด้วยเสียงหวาน
ละห้อยอ้อนออออดสอดกังวาน
ด้วยเสียงขานจากปี่คีตะกร
โอสำเนียงเสียงแว่วแพร้วพิพัฒน์
ประดับรัตนืเมฆพลิ้วทิวสลอน
ประดับสรวงแดนธรรมก็กำจร
อาจเปลี่ยนไฟร้อนเย็นเช่นครายิน
ถึงมนุษย์ครุฑราเทวราช
จตุบาทกลางป่าพนาสินธุ์
แม้นปี่เราเป่าไปให้ได้ยิน
ก็สุดสิ้นโทโสที่โกรธา
ให้ใจอ่อนนอนหลับลืมสติ
อันลัทธิดนตรีดีหนักหนา
ซึ่งสงสัยไม่สิ้นในวิญญา
จงนิทราเถิดจะเป่าให้เจ้าฟัง
การะเวกเสกเสียงสำเนียงเพราะ
ก็ไม่เหมาะจำเรียงเพียงปี่ขลัง
แม้นคลื่นรินทินโถมโจมพลัง
ก็อาจยั้งหยุดฟังเสียงกังวาน
เสียงกระซิบดุริยางเข้
12
1
0
หน้าส่วนตัว
