victoriasecret
ฝนพรำพรำยามค่ำคืนยืนอยู่เดี่ยว
แสนเปล่าเปลี่ยวเดียวดายยิ่งเสียจริงเอ๋ย
เคยร่วมอยู่กลางหมู่มิตรไม่คิดเลย
ต้องลงเอยด้วยการลามาต่างแดน
ฝนกระหน่ำยิ่งช้ำใจในหัวอก
ต้องระหกระเห็จไปอยู่ไกลแสน
จำลาจากจำพลัดพรากจากดินแดน
สู่แว่นแคว้นมลายาน่าเศร้าจริง
ฝนสาดซัดพัดมาพาใจหาย
มองรอบกายไม่คุ้นเคยเลยสักสิ่ง
อยู่บ้านเราแสนสุขใจไม่ประวิง
ไยจึงทิ้งจำพรากจรจากลา
ฝนปรอยปรอยค่อยค่อยซาฟ้าเริ่มใส
ปลุกปลอบใจให้ก้าวเยื้องไปเบื้องหน้า
ผลจะเป็นเช่นไรไม่นำพา
สู้จนกว่าลมหายใจจะไม่มี
.พงษ์ศรีทัศน์. Petaling Jaya, Malaysia
1565
3
0
หน้าส่วนตัว
