ยังแคร์
เมื่อความฝันเต็มตื้นด้วยน้ำตา..
ฉันจึงไม่รู้จะหารอยยิ้มที่มีค่าจากที่ไหน
เมื่อแม้แต่การคิดถึงเธอซึ่งเคยเป็นความสุขของใจ
กลับกลายเป็นความหม่นไหม้..และความอ่อนแอ
เมื่อสองขาแทบไม่มีแรงจะยืนอยู่ไหว
ร่างกายที่ยังมีหัวใจกลายเป็นสิ่งที่ไม่มีใครแยแส
รักตัวเองยังไม่กล้ารัก..เพราะเกลีดความอ่อนแอ
ร้าวรานกับบทเรียนของคนแพ้..เจ็บเกินไป
เมื่อความจริงกับความฝันเลวร้ายไม่ต่าง..
ที่ตรงไหนจะเป็นที่ว่างของความอ่อนไหว
ส่วนใดของโลกที่จะยอมรับคนพ่าย..นอกจากการหมดลมหายใจ
ฉันจะมีลมหายใจไปอีกเท่าไหร่ จะหนีไปที่ไหน..ให้พ้นใจของตัวเอง
1233
9
0
หน้าส่วนตัว
