เมื่อฟ้าหม่นหมองสี แสงสุรีย์ลาลับจับขอบฟ้า ฉันเริ่มมีแต่....น้ำตา หลั่งไหลมาคราค่ำคืน อีกกี่..ทิวาของราตรี ดวงฤดีจะหายคลายสะอื้น ไร้จุดหมายไร้หวังพังครืน หลับตื่นคือความ..ช้ำชอกใจ ซาตานพรากแสงแห่งความหวัง สูญสิ้นพลังรักครั้งสดใส หมดสวาทขาดแล้วซึ่งเยื่อใย ทำไมโหดร้ายชายใจมาร กี่หยดน้ำตาที่หลั่งริน นอนกินน้ำตาเป็นอาหาร โศกตรมขมรักกับวันวาร ทรมานเจ็บช้ำคำคนเลว เมื่อสิ้นหวานพานขมตรมหนัก เขาสลัดผลักฉันนั้นลงเหว นอนจมบ่มซากใจจนซีดเซียว โดดเดี่ยวเดียวดายในสายลม......
1501
3
0
หน้าส่วนตัว
