ทรายกะทะเล
มีความลับอย่างหนึ่ง เธอไม่รู้
ฉันชื่นชูเธอทุกเช้าค่ำหลับไหล
ปลอกหมอนที่ให้นั้นทำจากใจ
แม้นตัวไกลแต่ใจใกล้ยามค่ำคืน
ที่เธอให้ยันต์มาไว้ใต้หมอน
ฉันอาวรณ์รักษามีสองผืน
นอนทีไรนึกถึงเธอทุกค่ำคืน
แต่มีสิ่งหนึ่งไม่ได้บอกคือรักเธอ
อยากจะบอกทุกเช้าค่ำทุกวันอันสดชื่น
ประหนึ่งยืนกอดกันได้ชิดใกล้
ขอเวลาสองปีไม่นานจนเกินไป
เพราะเรื่องที่จะบอกตอนนี้กลั้นน้ำตา
ฉันเป็นโรคร้ายรักษาก็ไม่หาย
ขอเพียงกายใจอยู่ใกล้เธอจะได้ไหม
น้ำตาตกในร้องไห้ไม่อยากบอกให้เธอไป
แต่สุดท้ายต้องบอกเพื่อขอให้เธอจำ
วันแรกเราได้ยินเสียงกัน12สิงหารู้สึกรัก
ต่อมาชักรื่นรมย์สุขสมเกษมศรี
ทั้งรักเห็นใจคิดถึงทุกนาที