แก้วนีดา
โศก เอ๋ย โศก
โอ้ว่าโศกเอ๋ยโศก
..วิปโยคโศกยิ่ง
จิตใจมั่วหมอง
..มองโลกให้แกลงกริ่ง
จิตใจสั่นไหวยิ่ง
..แสนโศกวิโยคในจิตหญิง
ดวงจิตให้แกลงกริ่ง
..จะขอหยุดนิ่งลงตรงใจ
โอ้ว่าเหงาเอ๋ยเหงา
..เศร้าอยู่ลึกลึก
ยิ่งตกดึกน้ำค้างหนาว
..กลางฟ้าใส
ลมเย็นเย็นพัดพลิ้ว
..ริ้วพรูช่อไม้ใบ
หยาดน้ำใสใส
..เลยไหลริน
โอ้ว่าเศร้าเอ๋ยเศร้า
..ด้วยจิตคิดถึงเค้า
แต่ก่อนมีเธอดังเงา
..มีเค้าอยู่ข้างเคียงกาย
มาบัดนี้เหินห่าง
..เธอหมางเมินเลือนหาย
ทอดทิ้งเราให้อยู่เดียวดาย
..ผิดอะไรไม่บอกมา
โอ้ว่าเจ็บเอ๋ยเจ็บ
..เจ็บลึกอยู่ในจิต
ให้หวนคิดคิดถึง
..ความหลังครั้งก่อนเก่า
สองเราเคยเล่น
..เคยหยอกล้อกั
1216
22
0
หน้าส่วนตัว
