มวลภมร
o ผ่านมาชิม กลอนหวาน ยังหวานลิ้น
แถมด้วยกลิ่น หอมนาน หวานไม่หาย
ความหวานติด ลึกซึ้ง ถึงขั้วใจ
มิอาจลืม หวานได้ แม้หลับตา
o จึงผสม อักษร เป็นกลอนหวาน
หวังให้คน ที่ผ่าน ได้หรรษา
กับกลอนหวาน ที่ติดหวาน จากกานดา
เพิ่มความหวาน หวานกว่า ที่เคยมี
o จะน้ำตาล น้ำอ้อย หรือน้ำผึ้ง
ไม่ได้ถึง ครึ่งหนึ่ง ของหวานพี่
หอบความหวาน มาฝาก เพียงคนดี
ให้เธอนี้ ลิ้มหวาน ผ่านบทกลอน
o ทุกอักษร เรียงร้อย เป็นถ้อยหวาน
มดไม่กล้า เดินผ่าน ลานอักษร
มดกลัวเป็น เบาหวาน หากอ่านกลอน
เพียงงามงอน รับหวานไว้ ในใจเธอ
o บทส่งท้าย ปลายบาท ของกลอนนี้
หวังคนดี ลิ้มหวาน นั้นเสมอ
ถึงกลอนหวาน แต่หว้านหวาน หว
1937
7
0
หน้าส่วนตัว
