ดิน...ฉันเดิน ไม่เขิน อายใคร ลม...รินไล้ เย็นยามย่าง ทางวิถี นกน้อย...ลอยลม ส่งเสียงขรม ในไพรี สรรพสัตว์ ช่างสุขี ชีวี มีแบบดำเนิน น้ำ...จากฟากฟ้า รินลงมา ให้ชื่นใจ หยาดฝนไหล เปียกปอนไป ไม่สะเทิ้น ตราบใจนี้ มีพลัง ยังไม่ยับเยิน จะขอเผิน เหินบิน มิสิ้น หนทาง ฟ้า...มีตะวัน จรุงฝัน อันบรรเจิด งามล้ำเลิศ สีทอง ส่องสว่าง ฉายให้เห็น ปฐพี ที่เลือนลาง ฝ่า...ความอ้างว้าง กลางมรรคา อันยาวไกล....................
1989
1
0
หน้าส่วนตัว
