plaing_piu
๑ จมคิดสนิทนวลหวนละห้อย
จากดงดอยปรอยตาสู่ฟ้าไหน
มืดมนทนสะท้านอกปานใด
สางเศร้าไม่เท่าใครไหวตรึงตรา
๑ โยงรักไปปักฟ้าไกลกว่ากว้าง
รู้สึกเริงแห่งเวิ้งว้างช่างโหยหา
หอมราตรีที่เคยแม้เอ่ยลา
ปรารถนาไม่สิ้นเหมือนกลิ่นสุคนธ์
๑ สิ่งใดย้ำให้แย่แพ้รู้สึก
คนใดให้ระทึกตรึกตรองหม่น
เวลาใดให้ร้าวราวไฟลน
รู้ไหมคนใดกล้ำกลืนน้ำตา
๑ ไม่อยากเป็นเช่นนี้มีรอยบาป
เหมือนพิราบอาบเลือดรอเดือดฆ่า
สงสารใจใครจ่อทรมา
รอยใดสาสมซ้ำเติม..ช้ำเอง
๑ บ่งหนามลุกลามใจใครเชือดเฉือน
จะตราเตือนคารมใช่ข่มเหง
ฤาเล่นเล่ห์เพทุบายหมายนักเลง
มิได้เก่งจากไหน...ใจเป็นจริง
๑
1682
9
0
หน้าส่วนตัว
