ต้นไผ่
ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมตะวันทอแสงบาง
ทอดความรักที่เจือจางไปสุดฟ้า
จิบกาแฟถ้วยเก่า..วางภาพของเราตรงปลายตา
แล้วความเหงาเหว่ว้า..ก็คลืบคลานเข้ามาจนพร่าเบลอ
ฉันร้องไห้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้
เมื่อลมหายใจของการมีชีวิตอยู่มันเพ้อเจ้อ
เหนื่อยกับการมีเธอในความคิด...ท้อกับการไม่มีสิทธิ์จะได้เจอ
ได้เพียงฝันเพียงละเมอ..กับตัวเอง
ตั้งแต่วันนั้นที่เดินจากคนละทาง
การใช้ชีวิตก็เป็นไปอย่างเบาบางและคว้างเคว้ง
ค่ำลงเมื่อไหร่...นอนลงถอนใจกับเสียงเพลง
ปิดไฟมืดสนิท..จนวังเวง..คนลำพัง
เป็นวังวนที่เหมือนไม่มีจุดจบ
เมื่อไหร่จะหยุด..จะพบ..ในความหวัง
ปลดปล่อยฉันเสียที..จากแรงย่ำยีที่พันธนาการ
ฉันโดนข
1222
3
0
หน้าส่วนตัว
