ส่องหล้า
จดหมายเปื้อนโคลนจากเถียงนา
ถึงอ้ายหม่าลูกรักเป็นไฉน
กูอยู่ทุ่งนาแดนไกล
เหงื่อไคลหลั่งไหลร้อนรน
เขาว่าเมืองกรุงยุ่งเหยิง
ดั่งเพลิงท่วมเมืองมากล้น
ผู้รู้วุ่นวายวกวน
หาหนทางเดินไม่เจอ
แบ่งคิดแบ่งเขียนเวียนถาม
คิดตามจุดตั้งอย่าพลั้งเผลอ
คิดมากอย่าวกวนค้นให้เจอ
อย่าเพ่อให้อัตตาท่วมเมือง
ไม่เอาทุนนิยมแล้วหรือ
เห็นความยึดยื้อหนักเขื่อง
แปลกแยกเรื่องราวเปล่าเปลือง
พ่นคำล้นเรื่องจะเกินกาล......
แต่กูแยงเขียดโลมลิ้น
ข้าวเหนียวจ้ำกินฉ่ำหวาน
เป็ดไก่ไม่มีรับประทาน
อาหารพออยู่พอกิน
สองมือกูยังหยาบด้าน
ทำงานหนักหนักมิสิ้น
หยดเหงื่อโลมใจโลมดิน
พลิกฟื้นทำกินด้วยใจ
เมื่อไรถึง
2189
4
0
หน้าส่วนตัว
