แมวคราว
เอ่เอ๊
.
นอนเสียเถิดยายจะเห่นะหลานเจ้า
จะเล่าเรื่องนิทานตำนานเรา
เพื่อกล่อมเจ้าหลานน้อยพ่อกลอยใจ
สมัยนั้นบ้านเมืองยังเรืองรุ่ง
เรื่องราวยุ่งทั้งหลายไม่กรายใกล้
ต่างทำมาหากินทุกถิ่นไป
จนหมู่มารจัญไรมาครองเมือง
มันกอบโกยโกงกินสิ้นทั้งชาติ
ใช้อำนาจก้าวก่ายไปทุกเรื่อง
มันทุ่มเงินฟาดหัวไม่กลัวเปลือง
ปวงประชาหน้าเหลืองไปตามกัน
ทั้งข้าวของแสนแพงค่าแรงตก
มันหยิบยกยักย้ายตามใจฉัน
ทั้งจาบจ้วงล่วงฟ้าสารพัน
ภาษีเราทั้งนั้นที่มันกิน
มันคิดเฉือนแผ่นดินให้ต่างด้าว
ย้อมจากดำเป็นขาวจนหมดสิ้น
จะมีสักกี่คนที่ยลยิน
ว่ามันกินชาติไปถึงไหนแล้ว
ตอนนั้นยายเป็นกลางนั่งวางเฉย
นั่นใครเอ่ยมอ
1846
15
0
หน้าส่วนตัว
