นับจากวันที่เธอไปหัวใจก็ถูกพันธนาการ เป็นดอกไม้ที่ไม่อาจผลิบานตั้งแต่วันนั้น มีชิวิตบนผืนหญ้าไร้ชีวาในแจกัน สดใสใต้ดวงตะวันไร้ความฝันในห้องสีเทา รอเพียงวันจะแห้งเหี่ยวอยู่ที่เดิม ไร้สีสันมาแต่งเติมอย่างวันเก่า นับจากวันที่เธอลาความไร้ค่าก็คือเงา ดอกไม้ที่รอวันแห้งเฉาจะจำร่ำร้องอะไรได้เล่าให้กับตัวเอง