สมัยก่อน ผู้หญิงสาว ดูมีค่า ใส่เสื้อผ้า มิดชิด ปกปิดไว้ ยามข้ามน้ำ ตามลำคลอง ระวังไว ขยับผ้าให้ ค่อยเลื่อนปิด ชิดน้ำเลย การลุกนั่ง ระวังตัว กลัวผ้าหลุด ค่อย ๆ ผลุด ลุกขึ้นยืน อย่างเปิดเผย การก้าวเดิน ก็เรียบร้อย น่าชมเชย แม้จะเอ่ย คำพูดจา ก็นุ่มนวล การครองตัว อยู่กับเย้า เฝ้าเรือนให้ การครองใจ นั้นมันคง ไม่ลมหวน คอยปรนิบัติ คนที่รัก ตามสมควร ไม่เรรวน ฝันแปร แน่แท้เอย