คนลานเทวา
.
.
ไม่มีหรอก ไม่มีใครไหนชนะ
ทั้งไม่มีใครเป็นพระ เพราะพ่ายแพ้
ทุกอำนาจสิทธิ์นั้น ล้วนผันแปร
จักหมายแลใดปอง เป็นของเรา....
ว่ากันตามสิทธิ ลมหายใจ
มืดบอดอันเป็นไป ล้วนเทียมเท่า
สรรพสิ่งอันโลกพร้อม จะมอมเมา
เพียงรูปเงาแล่นไล่ ให้ไขว่คว้า...
ไม่มีหรอก ทุกคำตอบความต้องการ
จากหัวใจอัประมาณ ปรารถนา
ต่างดิ้นรนเพียงเพื่อ ให้ได้มา
สู่ครอบครองแล้วทิ้งลา ไว้รกร้าง...
ถามเธอผู้พล่านเพรียก การเรียกร้อง
หวังโลกตอบสนอง สิ่งต่างต่าง
ความกระหายอยากใคร่ ในแรมทาง
เฝ้ารอคอยเธอปล่อยว่าง อยู่อย่างนั้น....
ตราบสุดท้ายปลายทาง แห่งย่างก้าว
ล้วนจบสิ้นเรื่องราว ที่ยึด