|NdEpEndEnT
ควันดำลอยยวนเย้าเมฆา
แต้มแผ่นฟ้าเกลื่อนนภาละแล่นผ่าน
สูดลงสู่กายาและลมปราณ
ใจแหลกลาญม้วยสิ้นร้าวเริงรอน
เริ่มจางหายยามฝนเสกสรรสร้าง
นภกว้างโลดแล่นกันสลอน
แดดแง้มรับกู่ก้องทั่วขจร
ใจอาวรณ์ห่วงคิดจิตประหวั่น
เพราะประสาทวิกลจริต
มัวหลงผิดลุ่มหลงเกินอัดอั้น
ระบายออกสู่หนทางแห่งทางตัน
ต้องกลืนกลั้นน้ำตาล่วงรินไหล
เพราะสนุกในวันคืนที่ผ่านผัน
ลุจากวันอันเกษมฤไฉน
โลกกิเลสตัณหาแห่งความใคร่
คอยอาบไล้ผิวพรรณในกายา
มีหัวใจใช่ว่าจะไม่มี
แต่ใครที่จะรู้จริงลึกบางหนา
ใจต้องร้าวอาภัพกี่เวลา
จะพบพาใครเข้าใจในทุกข์ทม
- -
969
7
0
หน้าส่วนตัว
