เมื่อถึงวัยชราน่าพิศวง ความมั่นคงทางใจใช่ทรัพย์สิน มองโลกไม่สับสนไม่ยลยิน เกียรติกามสิ้นสมมุติสุดผ่อนคลาย เราต่างมาลำพังรักชังชอบ คิดต่างตอบปัญหามีมาหลาย ต่างวิถีเลือกเดินเพลินใจกาย บทสุดท้ายลาลับกับกองฟอน เหลือความชั่วความดีที่ทำไว้ ตายเมื่อไหร่โผล่ผุดดุจสิงขร ยังคงอยู่คู่ฟ้าน่าอาทร ลูกหลานอ่อนเยาว์วัยสนใจมอง ขออยู่อย่างเข้าใจไปกับโลก ขอมองโศกสุขมีที่หม่นหมอง ปล่อยวางไม่ยึดติดคิดครอบครอง ไม่ร่ำร้องสุขสันต์นิรันดร