หยาดน้ำค้าง พร่างพรม ลมพลิ้วไหวหรีดเรไร ร้องระงม ข่มพฤกษาเมฆขับเคลื่อน เลื่อนบัง ดวงจันทราอีกดารา ให้มืดดับ ลับราตรีกาล ลมเรื่อยเรื่อย เอื่อยเอื่อยฉิว ต้องผิวเนื้อให้เครือสั่น พรั่นไหว ไหล่สะท้านให้เหน็บหนาว ร้าวลึก ในรอยราญในดวงมาลย์ ชาเย็น ขืนเข็ญใจ หยาดน้ำตา พร่างพรม ลมพลิ้วไหวร้าวทรวงใน อกระทม ตรมหมองไหม้เสียงหรีดหริ่ง ร้องระงม ข่มพฤกไพรใบไม้ไหว เอนโยก เคล้าโศกตรม กี่..ธิวา หมื่นราตรี ไร้แสงส่องฤทัยต้อง จมทุกข์ ที่รุกห่มกี่..เหน็บหนาว ร้าวรอน ซ่อนซานซมกี่..ขื่นขม พบแสงทอง สาดส่องใจ
5055
1
1
หน้าส่วนตัว
