พุด
ตื่นมาพร้อมนกเขาขันคู
โลกสีชมพูพร้อมรับขวัญ
ดวงดอกไม้ผลิช่อให้ชมทุกวัน
โลกฝันคืออดีตลาไกล
นาทีนี้ลมหายใจมีหวัง
สร้างพลังอย่าหวั่นไหว
ใครจะรักฤาชังช่างใคร
สำคัญที่ใจของเรา
กอดตัวเองก็ได้ใช่ไหมเล่า
ยามรานร้าวสะเทือนทุกข์เหงา
โลกมีสองด้านหวานเศร้าดั่งเงา
ใช่นานเนาสรรพสิ่งใดนิรันดร์
แล้วก็ยิ้มพริ้มเพรารับแสงทอง
ที่ยังส่องนำทางใจนะยอดขวัญ
ชีวีเราแค่ธุลีหล้าใช่อมตะกัปป์กัลป์
สร้างสวรรค์..ณ..กลางใจ..อย่าไปรอ...!
คงปฏิเสธไม่ได้ว่า...
คนเราไม่สามารถย้อนรอยถอยหลังคืนกลับไปสู่อดีตได้
เสมือนดั่งคำมีคนกล่าว
ราวสอนสัจจธรรมเอาไว้ว่า...
*อดีตคือความฝัน