วังเวงแว่วแผ่วผ่านกังวาลก้อง หันไปมองไม่เห็นใครน่าใจหาย ถูกทอดทิ้งให้เปล่าเปลี่ยวและเดียวดาย ไร้ความหมายหมดสิ้นทุกสิ่งพลัน เธอไปไหนไม่หวนกลับมาหา ม่านน้ำตาไหลเอ่อเพ้อโศกศัลย์ ใจว่างเปล่าเหงาจิตเจ็บทุกวัน ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวได้อย่างไร
882
2
0
หน้าส่วนตัว
