เพรง.พเยีย
1.
๏ แล้วอีกวันตาตื่นกับชื่นเช้า
รอยแสงเงาทอดทาบอยู่วาบไหว
ราวเจ้าโบกมือทักขึ้นกวักไกว
เมื่อกิ่งใบไม้แกว่งด้วยแรงลม
๏ ฟ้าสีฟ้าระบายตัวไปทั่วฟ้า
สีเมฆพาขาวแซมแต้มประสม
เขียนรอยยิ้มแฝงรอยแห่งอารมณ์
หมื่นคำคมซ่อนปน..อยู่บนนั้น
๏ สองปีกบาง..บินร้องท่องอิสระ
แม้ขณะโลกสรวล..หรือโศกศัลย์
เสียงฮัมเพลงหนึ่งหลอมไปพร้อมกัน
นัยประพันธ์ละเลียดล้ำกับคำนึง
2.
๏ เป็นสิทธิ์ของหัวใจได้ดื่มด่ำ
ที่ลึกล้ำ..จนเกินประเมินถึง
ทุกร่องรอยเวลายังตราตรึง
กับเพียงหนึ่งรอยร่างอันห่างไกล
๏ วันเดือนปี..ดำเนินจนเหินห่าง
แม้หมดทางหวนวันถึงกันได้
ตระหนักดี..ที่เป็นนั้นเช
1413
5
0
หน้าส่วนตัว
