แดนไกล ไลบีเรีย
คืนนี้อากาศช่างหนาวนัก
ไร้เสียงตอบทักจากดวงโสม
ไร้แสงดวงดาวพราวโพยม
ไร้คำอ้อนโลมจากเมฆเทา
ฉันยืนมองฟ้าอยู่คนเดียว
เปล่าเปลี่ยวลำพังกับความเหงา
สิ้นแล้วรอยยิ้มของเรา
เหลือเพียงรอยเงาของน้ำตา
วิเวกวังเวงน่าเกรงกลัว
เนื้อตัวทนหนาวเป็นหนักหนา
เมื่อไหร่ขวัญเจ้าจะกลับมา
ไขว่คว้าเพ้อฝันอันเลื่อนลอย
ไร้เสียงจิ้งหรีดที่กรีดก้อง
ไร้เสียงกบร้อง - ฉันเหงาหงอย
ฟ้าปิด ฝนเริ่มหยดปรอยปรอย
แล้วฝนเริ่มทยอยโถมลงซัด
พายุลมกล้าเริ่มก่อ
เดินต่อยิ่งเจอพายุจัด
ห่าฝนลมหนาวก็เข้าพัด
เลาะลัดตามทางเรื่อยมา
ฉันเดิน ฉันเดิน ฉันเดิน
ยิ่งก้าวยิ่งเกินปรารถนา
เริ่มทรุดเริ่มล้มเริ่มล้า
กายาอ่อนแ
1587
2
0
หน้าส่วนตัว
