เพราะคารมหวานล้ำปานน้ำผึ้ง จึงซาบซึ้งรสถ้อยคอยเสนอ ปล่อยจิตใจไหลหลงพะวงเพ้อ เหมือนละเมอลืมตัวไปชั่วคราว กว่าจะรู้ก็สายเกินไปนัก ว่าความรักจริงใจใช่แค่กล่าว เหลือเพียงความไหวหวั่นกับฝันเงา ยอมให้เขาตราหน้าว่าโง่งม เจ็บหัวใจในนิยามความหลอกหลอน ใครจะสอนความชื่นยามขื่นขม หัวใจแยกแตกยับอับระบม ต้องซานซมตามทางอย่างผู้แพ้ ไม่เหลือแล้วแววใสหัวใจนี้ ถูกย่ำยียับเยินจนเกินแก้ มันเหลือเดนเกินค่าใครมาแล จะมีแต่รอวันฉันสิ้นลม....ฯ
995
14
0
หน้าส่วนตัว
