นกตะวัน
เสือโคร่งหมอบลอบมองคอยจ้องอยู่
แงซายลู่นอนราบนาบแบหลา
เงี่ยหูฟังตั้งใจใช้เวลา
แกะรอยหากระทิงเพื่อยิงกัน
ลืมเฉลียวเอี้ยวมองจ้องรอบด้าน
เสียงนกขานเตือนเขาเฝ้าไม่หวั่น
พอเริ่มลุกคุกเข่าที่เก่านั้น
พยัคฆ์พลันกระโจนพรวดรวดถึงตัว
รพินทร์ชิงยิงก่อนชอนหนึ่งนัด
ดารินซัดใส่ซ้ำย้ำใกล้หัว
แงซายโลดโดดไถลไกลเกินตัว
เสียงปืนรัวสองครั้งดังเหลือเฟือ
ไอ้โคร่งสิ้นชีวินดับลาลับแล้ว
รพินทร์แผล็วเผ่นผึงเข้าถึงเสือ
ดารินตามผลีผลามมาเสียงพร่าเครือ
ทันช่วยเหลือเจ้ากระเหรี่ยงนั่งเสี่ยงตาย
เพชรพระอุมา ตอนไพรมหากาฬ เล่ม 2 บท 14
24 สิงหาคม 2547
636
3
0
หน้าส่วนตัว
