แอ็ปเปิ้ล&ม่านแสง
เช้าวันหนึ่ง...ที่ฉันตื่นขึ้นมา
แล้วพบว่า..ฟ้าวันนี้เปลี่ยนสี ไปจากเมื่อวันก่อน
ถนนสายเดิม..เหมือนมีเรื่องราวหล่นหายไปบางตอน
หัวใจที่ไหวอ่อน..ก็พลันเผลอคิดถึงคนห่างไกล
สายลมน้อย...ลอยสัมผัสผิวกาย ทักทายว่า
ในบางครา...หลังฝนซาจะปรากฏสายรุ้งที่ซ่อนไว้
เธอลองเปิดตาดู...สู่โลกกว้าง เปิดหน้าต่างของหัวใจ
ลองเรียนรู้สิ่งใหม่...ที่สดใส โอบกอดเธอไว้ให้ชื่นชม
แต่วันเวลาสำหรับฉัน....เปราะบางยิ่งนัก
กี่คืนวันที่ต้องเรียนรู้จัก..กับรอยทางแห่งความขื่นขม
ความรักที่ผ่านมา...เหมือนสัมผัสได้ เพียงพลิ้วแห่งสายลม
สายรุ้งงาม..จะผ่านมา..ให้คนอย่างฉัน ได้ชื่นชม..เมื่อวันใด
สายลมปลอบ...หอบไออุ่นละมุ