เธอเห็นดวงดาวไหม ที่กะพริบไกลไกลอยู่บนฟ้า ให้เห็นแสงแวววับจับนัยตา มันอาจล้าเกินกาลจะต้านรับ กว่าจะรู้ถึงหัวใจ ก็แหลกลาญภายในและไหวดับ อยู่ท่ามกลางเวหาคณานับ ล่องลอยคว้างพร้อมกับลาลับนั้น เหลือเพียงความว่าง ของเส้นใยบางบางระหว่างฝัน ในร่องรอยจดจำสายสัมพันธ์ เมื่อวันก่อนวันนั้นถึงวันนี้ เธอเห็นดวงดาวไหม มันทำให้หัวใจสะท้อนถี่ ความรู้สึกโถมทับจับฤดี เมื่อมิอาจหลีกหนีวิถีดาว