นรศิริ
ก้ามปูต้นนั้น
ก้ามปูเอยดูเด่นเป็นศรีศักดิ์
เป็นร่มเงาพิงพักเหล่าสัตว์สา
กังวานแว่วแจ้วแจ้วสกุณา
อีกหอยกุ้งปูปลาได้ร่มเงา
ดั่งสถานวิมานทิพย์ท่ามทุ่งข้าว
กระยางสาวเหม่อซึมขรึมหงอยเหงา
เธอไร้คู่ออเซาะพะนอเน้า
กระจิบเฝ้าไถ่ถามถึงความนัย
นกเค้านั่งสัปหงกตกคาคบ
แซงแซวซบอิงแอบแทบไถล
สรรพเสียงแซ่ซ้องก้องไปไกล
โอนเอนไหวใบก้ามปูลู่ลมวน
สระน้ำใสบัวงามทุกยามสวย
อุดมด้วยมัจฉาน่าฉงน
ปลาหมอเต้นกระดี่ว่ายแหวกเวียนวน
เจ้าดุกอุยสับสนจนเป็นลม
ท่ามกลางความสับสนอลหม่าน
หอยโข่งคลอนต้วมเตี้ยมเยี่ยมหอยขม
ปลาไหลเลื้อยคืบคลานใต้เปลือกตม
กุ้งซิวซมซานหนีพี่ปลานิล
เจ้าทุยลอยล่องไปในสระน้ำ
1921
18
0
หน้าส่วนตัว
