อ.วรศิลป์
ท่ามกลางผู้คนมากมายในชุดดำที่เดินขวักไขว่
ชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่ที่มุมศาลา
บนตักของเขามีเด็กน้อยผู้หนึ่งหลับอยู่
ดวงตาบอบช้ำและแดงก่ำซุกซ่อนอยู่หลังแว่นดำที่เขาสวมใส่
ริมฝีปากปิดสนิท ไร้ซึ่งสุ้มเสียงเสวนากับผู้คน
ท่าทีขึงขังและเงียบขรึมทำให้มิมีผู้ใดกล้าเอ่ยทักทาย
หลายคนกระซิบกระซาบและวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่าง ๆ นานา
ท่ามกลางเสียงอึกทึกและโกลาหล
ภายในจิตใจของชายหนุ่มกลับสงบนิ่ง
ภาพอดีตพรั่งพรูอุบัติในความทรงจำ
ชายหนุ่มพึมพำพูดกับพ่อของตนเป็นครั้งสุดท้าย
ก่อนที่ร่างไร้วิญญาณของพ่อจะมอดไหม้
เป็นเถ้าธุลีในอีกไม่กี่อึดใจ
*****************
จำได้เมื่อวัยเยาว์
1752
1
0
หน้าส่วนตัว
