กลีบพยอมร่วงทิ้งจากกิ่งก้าน พริ้วสะท้านเศร้าสร้อยให้หงอยเหงา โรยกลิ่นหอมพร่าพร่างบางบางเบา เมื่อลมเป่ากลีบคว้างกลางลานนา นกกางเขนขับขานหวานโศกซึ้ง แสนตราตรึงเอื้อนออดทอดเสียงปร่า วิเวกวับจับใจคล้ายมนตรา ตรึงอุราคนช้ำครารำพัน ยืนเหม่อมองทุ่งนาและป่ากว้าง คนอ้างว้างเหลือฝืนสะอื้นอั้น ทนรับเอาความขื่นทุกคืนวัน ยามขาดขวัญเคียงข้างอย่างก่อนเคย สุดเสียดายวัยวันอันแสนหวาน ล่วงเลยผ่านพ้นไปแล้วใจเอ๋ย ความวาบหวานอ่อนละมุนที่คุ้นเคย มาระเหยหายไปเมื่อไม่นาน.
962
7
0
หน้าส่วนตัว
