วิจิตรวาทะลักษณ์
สองยายตา ทำนาไร่ ในบ้านนอก
จนหัวหงอก ยังยากจน จึงทนสู้
ดำรงตน เพียงจับปลา และหาปู
ลูกไม่อยู่ ไปทำงาน ในบ้านไกล
สองยายตา ยังรอรับ ลูกกลับบ้าน
จะปีใหม่ หรือสงกรานต์ ผ่านปีไหน
ไร้แวววี่ ที่ลูกหลาน คืนบ้านไพร
ไม่มีใคร มาเหลียวมอง สองยายตา
จนปีนี้ เห็นลูกสาว ก้าวกลับบ้าน
หอบเอาหลาน มาฝากยาย ไว้ต่างหน้า
เงินห้าร้อย ให้ซื้อนม ขยมยา
แล้วบ่ายหน้า กลับสู่กรุง มุ่งเร็วไว
กายซูบผอม ยังยอมจน ทนหาเลี้ยง
ความหวังเพียง เลี้ยงดูหลาน นั้นเติบใหญ่
แม้อดบ้าง อิ่มบ้าง ช่างปะไร
แต่ขอให้ หลานอิ่ม ก็ยิ้มบาน
ทั้งเสื้อผ้า ค่านม ขนมเห็น
ทั้งของเล่น ก็ชื้อหา มา
4897
1
0
หน้าส่วนตัว
