ที่ปรึกษา คงทำได้แค่เพียงปลอบโยนเธอ ยอมละเมอเพ้อไปอยู่เสมอ รักแค่ไหนคงได้ใกล้แค่พบเจอ น้ำตาเอ่อร่วงรินยินเธอครวญ รักเขามากหากเธอเกิดปัญหา จึงวิ่งมาปรึกษาร้องไห้หวล อยากให้เธอทั้งสองคิดทบทวน คนที่กวนรั้งเธอนั้นคือใคร ที่ปรึกษาเธอมาเพียงแค่นั้น ใจหวั่นไปไม่รู้ว่าวันไหน เกิดปรึกษาพบหน้าแล้วหัวใจ ฉันหวั่นไหวใครกันช่วยฉันทัน หน้าที่ฉันมันเพียงแค่ปรึกษา มีปัญหาปลอบไปจนใจฉัน กลัวเหลือเกินกลัวนักว่าสักวัน ใจจะสั่นบอกไปว่ารักเธอ