ศรีสมภพ
วันนั้นถึงวันนี้ ..ไม่มีโชค
จึงต่างทุกข์ต่างโศกบนโลกนี้
ยิ้มสยามนามระบือคือสิ่งดี
แต่เดียวนี้มีแต่ยิ้ม พยายม !
ช่างโคตรแค้นแค่นกันนั้นนักหนา
เหมือนหมาบ้าง่างาบกำราบข่ม
มีหมาเดี่ยว หมาหมู่สู้กันขรม
ให้จ่อมจมล้างบางอย่างศัตรู
แก้วมันแตกยับเยินเกินผสาน
ต่างต่อรานรุกฝ่าน่าอดสู
เลือดใช่เข้มกว่าน้ำในครำคู
ร่วมพี่น้องต้องมาสู้ แบ่งกูมึง
ปลงเถิดนะท่าน..โลกมันพร่อง
ตามครรลองอนิจจัง ทุกขังถึง
ปล่อยเป็นไปตามกรรม ย้ำประหนึ่ง
รอวันถึง ..ซึ่งแตกดับแล้วลับล่วง
วันนั้นถึงวันนี้ ..และวันใหม่
เกิดอะไร ปล่อยเถิดหนาอย่าห่วงหวง
อนัตตาหนามนุษย์ สุดจะกลวง
หลงติดบ่วงบาปกรรม.. ทำตัวเอง
1150
2
0
หน้าส่วนตัว
