ผู้สัญจร
เมื่อกลับมาที่เก่าใจเศร้าหมอง
ความเรืองรองก่อนนี้อยู่ที่ไหน
ความอบอุ่นคุ้นเคยละเลยไป
เหมือนน้ำใสไหลผ่านกาลเวลา
เคยอยู่กันตรงนี้เคยมีรัก
ได้มาพักร่วมฝันถึงวันหน้า
ด้วยหัวใจที่อาบทราบศรัทธา
ยามสบตาต่างดูจนรู้ดี
เสียงหัวเราะเคยดังเมื่อครั้งก่อน
คำสั่งสอนตักเตือนฉันเพื่อนพี่
กาลเวลาลับเลือนเป็นเดือนปี
กลางราตรีที่เคยได้เผยใจ
ยี่สิบปีที่ผ่านคงนานนัก
ได้มาพักหลับตาเคยอาศัย
มาบัดนี้เงียบเหงาเศร้าฤทัย
คนจากไปใจดับดุจลับลา
คงเหลือซากความฝันในวันเก่า
วันที่เราร่วมกันสุขหรรษา
ที่เคยทุกข์สุขกันทุกวันมา
วันพร้อมหน้าไม่มีต่อนี้ไป
ซากความฝันวันนี้ไม่มีแล้ว
ไร้วี่แววเสาะหาวั
1277
7
0
หน้าส่วนตัว
