10 เมษายน 2545 14:09 น.
กาดาษ
เก็บความผูกพันของเราไว้นะ
ไม่ว่าเราจะต้องไกลห่างกันแค่ไหน
ฉันอยากให้เธอเก็บความทรงจำไว้ให้ลึกสุดใจ
เผื่อว่าวันไหนรู้สึกเหงาใจก็หยิบมันขึ้นมา
และถ้าเธอรู้สึกท้อแท้..เหนื่อยล้า
ฉันก็จะส่งกำลังใจข้ามขอบฟ้าไปให้
เชื่อเถอะนะว่ามิตรภาพจะงดงามตลอดไป
หลับตาลงเมื่อไหร่..เราก็ได้พบกัน
9 เมษายน 2545 12:43 น.
กาดาษ
อยู่คนเดียวในคืนเหงา
เปิดเพลงเบา-เบาคลอเคล้าความอ่อนไหว
ปล่อยให้ความอ้างว้างเข้ามาเติมที่ว่างในใจ
ปล่อยให้ความเหงาเดียวดายล่องลอยไปตามเวลา
แปลกดีนะความรู้สึกของคนเรา
ทำไมต้องรู้สึกเงียบเหงาเหว่ว้า
ก็แค่คนของใจไปแล้วไม่กลับคืนมา
ความรู้สึกอ่อนล้าก็แทรกเข้ามา..กลางใจ
9 เมษายน 2545 12:43 น.
กาดาษ
บนถนนสายยาวนี้ใช่ไหม
ที่เราเคยเดินไปพร้อม-พร้อมกัน
แล้วฉันก็ไม่รู้สึกหวาดหวั่น
ถึงแม้ว่ามันจะไกลสักเท่าไร
แต่มาในวันนี้..
ฉันกลับเดินต่อไปไม่ไหว
ไม่ใช่ว่าถนนจะไกลออกไป
แต่เป็นเพราะขาดคนของใจ..มาเดินใกล้กัน
9 เมษายน 2545 12:43 น.
กาดาษ
หากมีวันใดที่เธอรู้สึกท้อแท้..สิ้นหวัง
เธอก็อย่าลืมนะว่ายังมีฉันอยู่ที่นี่
จะไม่ไปไหนจะคอยส่งกำลังใจให้เธอคนดี
ถึงแม้ว่าเธอจะไม่สนใจใยดี..ก็ตาม
ขอแค่..ให้ฉันได้อยู่ใกล้-ใกล้
บันทึกทุกความเป็นไปของเธอเท่านั้น
ไม่ได้หวังหรอกนะที่จะให้เธอ..มาผูกพัน
ขอแค่ได้อยู่ใกล้-ใกล้กัน..เท่านั้นพอ
9 เมษายน 2545 12:43 น.
กาดาษ
ไม่เคยรู้สึกท้อเลยรู้ไหม
เพราะมีเธออยู่ใกล้ๆ ฉันตรงนี้
ถึงแม้จะเป็นเพียงรูปถ่ายของเธอก็ดี
แต่มันก็ทำให้ฉันคนนี้มีกำลังใจ
อาจจะมีบางเวลาที่ใจรู้สึกเหงาบ้าง
แต่มันก็ไม่ถึงกับอ้างว้างนะรู้ไหม
เพียงแค่ฉันมองสายตาของเธอ..ที่ทอดมาอย่างห่วงใย
ความรู้สึกเหงาเดียวดาย..ก็หายไปทันที
หน้าส่วนตัว
731
