8 เมษายน 2545 16:33 น.
กาดาษ
วันแรกที่เธอห่าง..
ความรู้สึกอ้างว้างก็มาถามไถ่
ความเหงาก็เดินทางมาเติมที่ว่างในใจ
ไม่รู้ว่าจะใช้วิธีไหนขับไล่มัน
ตอนนี้คิดถึงเธอมาก
มาก..และมากกว่าอะไรทั้งนั้น
มาก..จนอยากจะแบ่งปัน
อย่างน้อย..ก็อยากให้เธอรู้ว่ามันมากเท่าไร
จะส่งความคิดถึงทั้งหมดข้ามขอบฟ้า
ก็กลัวว่า..เธอจะไม่มีที่เก็บไว้
ในห้องพักเธอคงเล็กเกินไป..
ในใจเธอมีที่ว่างบ้างไหม..
และยินดีจะเก็บมันไว้หรือเปล่านะ
8 เมษายน 2545 16:33 น.
กาดาษ
ในวันนี้เธอบอกว่าจะจากไป
แล้วถามฉันว่าจะอยู่ได้ไหมถ้าไม่มีเธอ
ฉันได้แต่ยับยั้งน้ำตาที่กำลังจะไหลเอ่อ
และบอกกับเธอว่าไม่เป็นไร
ถ้ายื้อเธอไว้ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร
ถึงกายจะอยู่ใกล้แต่ใจเธอก็คงไม่อยู่กับฉัน
มันจบไปแล้วเรื่องของเราที่เคยผูกพัน
เพราะฉันไม่ใช่คนสำคัญของเธออีกต่อไป
ตอนนี้ในใจเธอคงมีแต่เขา
ส่วนฉันคนเก่ามีแต่ความปวดร้าวรู้ไหม
ไปเถอะนะฉันขอร้องให้เธอจงรีบไป
เพราะฉันจะห้ามน้ำตาไม่ไหวแล้วจริงๆ
8 เมษายน 2545 16:19 น.
กาดาษ
อยากบอกเธอให้รู้นะว่า
ถึงแม้วันข้างหน้าเราต้องห่างกันแค่ไหน
แต่ฉันคนนี้จะมีเธออยู่ใกล้-ใกล้ในใจ
และจะคอยส่งความห่วงใยกับกำลังใจไปให้เธอ
อยู่ทางโน้นเธอเป็นอย่างไรบ้างนะ
ว่างๆ ก็เมล์มาเล่าสู่กันฟังบ้างล่ะอย่าห่างหาย
ฉันคนนี้คงรู้สึกเงียบเหงาและเดียวดาย
ถ้าเธอคนดีเงียบหายไม่ส่งข่าวมา
8 เมษายน 2545 16:19 น.
กาดาษ
คิดถึงเธอมากรู้ไหม
อยากจะไปอยู่ใกล้ๆ ให้ใจหายเหงา
อยากจะไปทบทวนเรื่องทุกอย่างระหว่างเรา
อยากจะกุมมือเธอแผ่วเบาอย่างห่วงใย
อยากให้เธอได้สัมผัสไออุ่น
อยากให้เธอรู้สึกเคยคุ้นเหมือนวันเก่า
อยากจุมพิตที่แก้มของเธอเบา-เบา
เพื่อเป็นการบรรเทาความเหงาที่เราห่างไกล
3 เมษายน 2545 12:00 น.
กาดาษ
ครั้งแล้วครั้งเล่า
ที่เราต้องเจ็บช้ำเพราะเขาคนนี้
แต่ทำไมหัวใจมันช่างดื้อรั้นสิ้นดี
เขาทำถึงขนาดนี้ก็ไม่ยอมตัดใจ
จะยอมเขาไปอีกนานเท่าไหร่กันนะ
ทำไมไม่คิดถึงตัวเองบ้างล่ะหัวใจของฉัน
เขาก็บอกแล้วว่าไม่เคยมีใจให้กัน
แล้วจะดื้อรั้นให้มันได้ประโยชน์อะไร
ตัดใจเถิดนะหัวใจเอ๋ย..
วันคืนที่ผ่านเลยคิดเสียว่าเป็นแค่ฝัน
ตื่นขึ้นมาก็คงจะลืมได้นะเจ้าความผูกพัน
อยากภาวนาให้มันเป็นแค่ฝันอย่างนั้นจริงๆ
หน้าส่วนตัว
637
