28 มีนาคม 2545 18:00 น.
กาดาษ
ถ้าเธอคิดว่า..มาเพราะสงสาร
จำให้ขึ้นใจว่าไม่ต้องการ เชิญกลับไปได้
แม้เธอจะเจตนาดี และห่วงใย
แต่ฉันไม่อยากเป็นคนที่น่าเห็นใจ
ไม่อยากให้ใคร..ใครคอยเวทนา
ถ้าฉันไม่คู่ควรก็จงทิ้งฉันไป
แต่หากรักกันด้วยดวงใจ และรู้สึกได้ว่าฉันมีค่า
นั่นแหละคือสิ่งเดียวที่เรียกร้องตลอดเวลา
เพียงอยากให้รู้ชัดเจนว่า
ที่เธอกลับมา..เพราะ รักฉัน จริง-จริง
28 มีนาคม 2545 18:00 น.
กาดาษ
อาจจะหนาวอาจจะร้อนจนอ่อนล้า
อาจต้องเสียน้ำตากว่าจะถึง
อาจทุรนทุรายจนรำพึง
กว่าจะซึ้งอาจจะซมตั้งนมนาน
บนเส้นทางเดียวกันที่มั่นมุ่ง
เพื่อความฝันวันพรุ่งอันแสนหวาน
กว่าจะพบทางสายดอกไม้บาน
อาจล้มลุกคลุกคลานจนซานซม
ไม่มีมิตรไม่มีเพื่อนเหมือนวันก่อน
ไม่มีความเอื้ออาทรส่องสว่าง
ไม่มีรอยยิ้มตามริมทาง
มีเพียงสายตาถากถางอย่างเลือดเย็น
อาจจะไร้เดียงสากว่ารู้สึก
ริษยาซ่อนลึกไม่อาจเห็น
มารยาเสแสร้งแกล้งให้เป็น
ความจริงใจหลีกเร้นเหลือหลอกลวง
บนทางสายดอกไม้บานของวันนี้
ความเหงาเข้าแทนที่ทุกท่าท่วง
ถ้าปลอบโยนคนห่วงหาอย่าถามทวง
อาจอ้างว้างเกินทักท้วง..เป็นห่วงใจ
28 มีนาคม 2545 18:00 น.
กาดาษ
รักควรคู่..สำหรับผู้รู้จัก..สงวน
รักอบอวล..สำหรับผู้รู้จัก..ถนอม
รักยืนยาว..สำหรับผู้รู้จัก..ออม
และรักพร้อม..สำหรับผู้รู้จัก..รัก
28 มีนาคม 2545 18:00 น.
กาดาษ
ฉันผิดที่ฉันรักเธอ
ฉันผิดที่ฉันเผลอเรอมอบใจให้
ฉันผิดที่ฉันไม่เคยเผื่อใจ
ฉันผิดทีรักเธอหมดใจเพียงคนเดียว
ฉันผิดที่ฉันไม่เลือกเขา
ฉันผิดที่คิดว่าเราจะไปด้วยกันได้
ฉันผิดที่ให้ความไว้เนื้อเชื่อใจ
ฉันผิดอย่างไม่น่าให้อภัยเลยจริงๆ
28 มีนาคม 2545 12:14 น.
กาดาษ
เธอทำลายทุกอย่างในใจฉัน
เธอทำลายความฝันอันมีค่า
เธอทำลายทุกอย่างที่ผ่านมา
เธอทำลายผู้หญิงธรรมดาๆ คนนึง
เธอทำลายคนที่รักเธอ
เธอทำลายความเพ้อเจ้อในใจฉัน
เธอทำลายความรักความผูกพัน
เธอทำลายฉันที่รักเธอ..(หมดใจ)
หน้าส่วนตัว
578
