แถก ดิกดิก
บทที่2..
ผมพลิกตัวนอนตะแคงหลังได้ยินเสียงกรนของตัวเองดังสนั่นลั่นทุ่ง
...อือม์...ค่อยยังชั่ว...
เสียงแอร์ครางหึ่งเบาๆแทนที่ ขี้เกียจลุกไปปิดตามหน้าที่ ปกติจะเปิดไว้ตั้งแต่สามทุ่มและต้องลุกมาปิดราวๆตีสี่ ขี้เกียจตั้งเวลา..เพราะตอนมันปิดนั้นหลับลืมโลก..กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็หายใจแทบไม่ออก..เพราะไม่ได้เปิดหน้าต่างระบายอากาศ...เลยตั้งกติกาใหม่..(จริงๆมันก็เหมือนเก่า.. ก็คือผมนี่แหละต้องลุกมาปิดแอร์เปิดหน้าต่าง.แหะ..แหะ.. ...เกรงใจคนใกล้ตัวเขา รายนั้นเด็กกำลังกินกำลังนอนเดี๋ยวขืนต้องลุกกลางคันนอนไม่เต็มตื่นจะงอแง ทุกคืนผมจะต้องงัวเงียลุกไปปิดและกลับมาปีนขึ้นเตียงด้วยอาการของคนหิวนอน...
แต
2012
8
0
หน้าส่วนตัว
