เรียงร้อยเป็นเรื่องราว
หลายสัปดาห์ผ่านไป เรื่องอับอายที่ไม่เป็นมูลความจริงของนายโบ ได้เลือนหาย
ไปตามกาลเวลา ไม่มีใครพูดถึงมันอีก นายโบเองจึงไม่จำเป็นที่จะต้องไปเรียก
หาความเป็นชายชาตรีที่ไหนแต่อย่างไร ทุกครั้งที่เขาเจอหน้ายัยลูกคุณหนู
ยโสคนนี้ทีไร เป็นต้องมีปากมีเสียงกันทุกทีสิน่า
"อ้าว ๆ วิ่งตาหลีกตาเหลือกเลยนะแม่คุณ ว่าไงจ๊ะ สายล่ะสิ มัวแต่รับของเซ่นไหว้
ที่คนเขาถวายขึ้นหิ้งเพลินสินะ"
นายโบแซวรุ้งขึ้นมาในยามสายของวันหนึ่ง ที่วันนี้ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเพราะความ
ตั้งใจหรือเปล่า ที่เขาชวนเพื่อน ๆ มานั่งแถว ๆ ตึกที่หญิงสาวเรียนอยู่
"อีตาบ้า!" รุ้งแหวเข้าใส่ด้วยความโกรธ
"ถึงจะบ้าก็บ้ารักน้องนะจ๊ะ" นา
782
0
0
หน้าส่วนตัว
