หน้าส่วนตัว
ในวันที่ท้องฟ้าอบอวลด้วยม่านหมอกสีเทา พายุพัดพาอากาศธาตุ
ให้เสียดสีแตกเป็นประจุอย่างอิสระ หนึ่งมนุษย์บนดาวเคราะห์ดวงเก่า
ยังคงเวียนว่ายอยู่ในกระแสธารแห่งเทคโนโลยีที่ไม่เคยหลับไหล ปีแล้ว
ปีเล่า ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่เคยคิดที่จะหยุด
ณ นาทีหนึ่ง ในช่องว่างของความบิดเบี้ยวแห่งบรรยากาศ เขา
กระซิบถามไวรัสสกปรกข้างกายอย่างสนิทชิดเชื้อ ดังเป็นเพื่อนเก่า
กันมาแต่ก่อนกาล วิถีดำรงอยู่ท่ามกลางกลุ่มก๊าซไซเบอร์สเปซอันเงียบ
เหงาแห่งนี้ มีไว้เพื่อสิ่งใดกัน ?
ตัวหนอนหกขาแสยะยิ้ม
" เพื่อสร้างอดีตให้แก่อนาคตอั
1230
0
0
