วนัสนันท์
ฤาคำรักจักไม่พอให้ก่อฝัน
เมื่อคืนวันยิ่งทอดยาว...ร้าวหนักหนา
ฤาคำรักจักไม่พอให้พูดจา
เมื่อราคาแห่งคืนวัน...นั้นช้ำใจ
มาแค่ส่งสำเนียงเพียงบอกเล่า
ว่าคืนวันแห่งความเหงา...เศร้าเพียงไหน
เมื่อยิ่งใกล้ ไยยิ่งปวด รวดร้าวใจ
หมื่นคำใดมิบังอาจมาดบรรยาย
รักเช่นเดิม...มิลดน้อยถอยสักนิด
หากบางสิ่ง...แนบสนิทชิด..กลับหาย
ฤาคำรักจักไม่พอให้อาลัย
หากแยกไกล...อาจดีพอ ให้ต่อความ
มิเคยโกรธแค้นเคืองสักเรื่องคิด
มิมีใครคนไหนผิด....อย่าทวงถาม
หากแต่ ท้อ...มันเอ่อล้นจนลุกลาม
เพราะเหตุใด ไร้นิยาม แม้ถามตน
แค่คำรัก ปักหัวใจ ไยเจ็บช้ำ
ดุจดั่งหนามแทงทิ่มตำย้ำ..พันหน
ฤาเพียงรักจักไม่พอต่อใจคน
ฤ
1882
2
0
หน้าส่วนตัว
